Pensamientos
Salgo de Burgos a las seis de la mañana, como cada día.Hoy el camino es muy largo, no son 20, ni 24, ni 30 ... 38,5 km son los que me esperan. No me planteo llegar; si no puedo, Elvireta vendrá a recogerme.
Estas etapas son etapas de meseta, no olvido el sombrero ni la bebida.
Otra vez la niebla ha sido mi compañera hasta la hora del almuerzo. Quizá he madrugado mucho porque he caminado en solitario hasta muy avanzada la etapa.
Al llegar a Tardajos, pueblo de origen precristiano que tuvo un Hospital junto a la Iglesia de
San Juan, he encontrado los primeros caminantes del día de hoy.
Durante el camino el silencio reinante me ha permitido ver habitantes del campo (alondras, mirlos, "collorotas", patos, cigüeñas, perdices, codornices, halcones ...)
He pensado en Clara y Mario, mis nietos.
Les mandó al viento estas sencillas palabras:
La codordiz cantaba
cuando el abuelo almorzaba.
La abubilla ha cantado
en Hornillos del Camino.
El abuelo se ha sentado
y se ha bebido su vino.
Llegando a Castrojeriz,
ha cantado una perdiz.
Como he sido tan feliz
me he rascado la nariz.
Las flores del camino huelen a miel cuando el sol las calienta; las abejas recogerán su cosecha...
En Hontanás, pueblo pequeño y hermoso, la fuente de agua gélida me ha devuelto la vida porque además de beber he podido remojarme de la cabeza a los pies.He cogido fuerzas para los últimos diez kilómetros que se han hecho eternos.
La entrada a Castrojeriz sorprende por su magnífica Colegiata y el Castillo en lo alto del monte. Hoy pernoctaremos en un camping.
¡Mañana será otro día!
Echábamos de menos el capítulo diario de vuestro periplo, ¡maldita tecnología!.
ResponderEliminarMario aún es pequeño, pero a Clara le ha encantado el poema, sobretodo el final. Le he explicado que la abubilla es la 'puput', que hemos visto algunas veces por el Montseny. Lo de las perdices y las codornices ya se lo explicaras tú, que lo tienes más por la mano. Te animanos a que escribas más. Supongo que el cansancio se va acumulando, pero que ya habrás encontrado tu ritmo. Dosifícate, pero ahora que has parado Birguis, ya todo es bajada.
Yaya, te retamos a que encuentres algún producto artesanal autóctono tan original que no lo hayas visto nunca, le haces una foto y lo cuelgas en el blog, a ver si adivinamos lo que es. (El juego de buscarte en la cabecera le ha gustado mucho a la Clara). Abrazos desde Sant Pere.
També us trobava a faltar!!!, ja sou a la meitat. cada dia quan surto a caminar penso que jo seria incapaç de fer el que feu i molt menys escriure aquest blog magnífic. ... He trobat l'Elvira!!!, no l'havia vist!!! Buen Camino
ResponderEliminarMontse
Hola de nuevo pareja, ya os echábamos de menos. Sois unos artistas, caminando, describiendo, relatando, fotografiando, y hasta rimando. Os está quedando un cuaderno precioso. Por cierto, los expertos en el Camino ya sois vosotros: nosotros sumamos ya menos etapas.
ResponderEliminarA quien madruga Dios le ayuda!!! Es magnífico hacer el camino a partir de las 6 de la mañana. Cúanto nos hubiera gustado pasar unos días juntos por esas hermosas tierras... Ya habrá ocasión, seguro. Seguimos vuestro diario con mucho interés y nos alegramos de ver que lo estáis disfrutanto tantísimo. Ánimo que ya llegáis, que Santiago os espera!!! Abraçades.
ResponderEliminarFamily de Sant Pere, hoy cambio la cabecera del blog para ver si acertáis qué es lo que está al lado del sombrero de José Antonio. También es un objeto artesanal.
ResponderEliminarMontse, nosaltres també et trobem a faltar perquè has estat la millor companya en moltes de les sortides que hem fet junts.Cada matí quan preparem l'esmorzar a l'habitació pensem quin objecte més útil la resistència elèctrica que ens vas regalar.
ResponderEliminarUna forta abraçada !!!!
Carmen y José, querida pareja, ¡¡nosotros también os encontrábamos a faltar !! Cuando nos veamos en Los Giles menudo cotorreo que haremos de nuestras experiencias viajeras. Un abrazo.
ResponderEliminarEl último comentario no está firmado, pero intento adivinar ...¿Es de una pareja que tiene un hijo viviendo en Santiago y estamos deseando llegar allí para darle un abrazo?
ResponderEliminarPreciosa experiencia y magnificas fotos. B7s.
ResponderEliminarHoy domingo, desde mi rincón preferido, y escuchando música del violín de Joan de fondo, me dispongo a disfrutar, leyendo vuestro diario de ayer, y observar las magníficas fotos con las que nos regaláis. Gracias por compartir todo esto con nosotros !!!
ResponderEliminarLa secre de vuestra RONDALLA
Oye Joseph!!!, Ya ensayas??????? Je
la fotografía de castrojeriz es magnífica ¡me encanta! Joseph... todo un poeta ¡bellas palabras!
ResponderEliminar